Ροχαλίζεις στον ύπνο σου;


sleeping

Η κοπέλα μου με ενημέρωσε ότι μερικές φορές όταν κοιμάμαι ροχαλίζω. Αποφάσισα να κατεβάσω μια εφαρμογή που ηχογραφεί την ώρα που κοιμάσαι για να παρακολουθήσω την κατάστασή μου. Το SleepingU. Η συγκεκριμένη εφαρμογή καταγράφει όλους τους ήχους. Όταν ξυπνήσεις μπορείς να ακούσεις τους ήχους και να δεις μια γραφική παράσταση της έντασης του ήχου:
sleeping 2

Το δοκίμασα μερικές βραδιές. Έχει μια δική του μέτρηση για τον ήχο. Τις περισσότερες φορές η μέση μέτρηση ήταν από 0.46 μέχρι 0.57. Καθόμασταν μαζί και βλέπαμε Διαβάστε την συνέχεια

Advertisements

Θέμα οπτικής γωνίας


Τίποτε δεν είναι μονοδιάστατο. Τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Απόδειξη η παρακάτω ιστορία.

Με τους γονείς μου μένουμε σε ξεχωριστά σπίτια αλλά στο ίδιο κτίριο. Μένω στο ισόγειο, μένουν στον πρώτο. Όπως είναι λογικό τις περισσότερες (εντάξει, όλες τις μέρες) τρώμε μαζί. Έχω προσφερθεί αρκετές φορές να συνεισφέρω κάποια χρήματα για το φαγητό αλλά όπως είναι φυσικό έχουν αρνηθεί. Ο πατέρας μου είναι λίγο πειραχτήρι. Ένα μεσημέρι λοιπόν…

Πατέρας: Καλώς τον.

Νίκος: Καλώς σας βρήκα.

Πατέρας: Ήρθες πάλι για φαγητό ε; Έχεις πάει 30 χρονών και ακόμα σε θρέφω.

Νίκος: Δεν το βλέπεις σωστά. Είσαι 50 χρονών γερνάς και σου κάνω παρέα που τρως.

Φωτογραφίες Με Κλειστά Μάτια


Είμαστε σε γάμο. Έχει τελειώσει το μυστήριο οπότε είμαι με ένα φιλικό ζευγάρι έξω από την εκκλησία και συζητάμε. Δίνουν την ψηφιακή φωτογραφική για να τους βγάλουν φωτογραφία. Οπότε ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Βούλα: Έλα ρε να την βγάλουμε πάλι. Βγήκα με κλειστά μάτια.

Γιάννης: Όχι βρε μια χαρά βγήκες. Διαβάστε την συνέχεια

Πιο έξυπνη


Το να μένεις μόνος σου έχει πολλά καλά. Έχει ακόμα περισσότερα αν μπορείς να πείσεις την μάνα σου να σου σιδερώνει τα ρούχα. Ήμασταν καλεσμένοι οικογενειακώς σε ένα γάμο. Η μητέρα μου λοιπόν με ενημέρωσε ότι είχε σιδερώσει το πουκάμισο από το σακάκι μου και το είχε αφήσει στο σαλόνι του πατρικού μου. Πάω λοιπόν να πάρω το πουκάμισο και δεν το βρίσκω. Την παίρνω τηλέφωνο.

Νίκος: Έλα ρε μάνα δεν βρίσκω το πουκάμισο.

Μάνα: Δεν είναι στο σαλόνι;

Νίκος: Όχι.

Μάνα: Τότε μπορεί να νόμισε ο πατέρας σου ότι είναι δικό του και να το έβαλε στην ντουλάπα του.

Νίκος: Οκ, πάω να δω.

Βρίσκω το πουκάμισο, πάω στην εκκλησία και συναντώ τον πατέρα μου και καθόμαστε έξω από την εκκλησία. Μετά από λίγο έρχεται η μητέρα μου.

Μάνα: Τελικά είχες πάρει το πουκάμισο στην ντουλάπα σου ε;

Πατέρας: Ναι νόμιζα ότι είναι δικό μου.

Μάνα: Εγώ το κατάλαβα. Είμαι πιο έξυπνη και από τους δύο σας.

Νίκος: Αθροιστικά;

Μάνα: Όχι μόνη μου.

 

 

Εξωτερική Εμφάνιση


Βραδάκι, χαλαρή συζήτηση με την καλή μου φίλη Όλγα. Είναι λίγο στεναχωρημένη γιατί μια φίλη της έχει τα ψυχολογικά της. Μου λέει τις καταστάσεις που έχει περάσει η φίλη της και γιατί δεν είναι καλά. Το θέμα είναι ότι η φίλη της δεν είναι ιδιαίτερα εμφανίσιμη με αποτέλεσμα να έχει πρόβλημα με το άλλο φύλο.

Όλγα: Μα είναι λογικό αυτός να πάει στην Πάτρα να περάσουν 3 μέρες μαζί και μετά  να την παρατήσει χωρίς να πει κουβέντα;

Νίκος: Μπορεί να μην του άρεσε κάτι στο σεξ. Αλλά εντάξει δεν έπρεπε να φύγει έτσι.

Όλγα: Δεν είναι πολύ όμορφη και την έχει πάρει από κάτω και έχει κλειστεί στον εαυτό της. Έχει να κάνει σεξ 3 χρόνια.

Νίκος: Αν μπορούσαν να πηδηχτούν μόνο οι ωραίες τότε εμείς δεν θα ήμασταν εδώ.

Όλγα: Τι εννοείς; (έντρομη)

Νίκος: Πως η μάνα μου είναι χάλια.

Ευχές σε γάμο


Κατά καιρούς οι κοινωνικές υποχρεώσεις αλλά και η χαρά φίλων, μας οδηγούν στην εκκλησία για το γάμο τους. Κάπως έτσι ένας φίλος με κάλεσε στον δικό του γάμο. Την μέλλουσα γυναίκα του την είχα δει μόνο μια φορά όταν είχαμε πάει για καφέ για να μου δώσει την πρόσκληση. Ο φίλος μου δεν είναι από Κέρκυρα οπότε στον γάμο που πήγα δεν ήξερα κανέναν από τις δύο οικογένειες πέραν του γαμπρού φίλου μου.

Η αδελφή της νύφης όμως σχετικά νέα στην ηλικία, φυσιογνωμικά μου ήταν γνωστή. Έχει τελειώσει λοιπόν το μυστήριο και οι δύο οικογένειες και το ζευγάρι δέχονται ευχές από τους καλεσμένους. Βάση κοινής λογικής λοιπόν, αφού ευχήθηκα στο ζευγάρι, στους υπολοίπους έλεγα να σας ζήσουν. Μέχρι που έφτασα στην αδελφή της νύφης.

Νίκος: Να σας ζήσουν. Και στα δικά σου.

Αδελφή Νύφης: Ευχαριστώ πολύ.

Προφανώς για να μην κάνει καμιά γκάφα αν μου ευχηθεί το ίδιο με ρωτάει:

Αδελφή Νύφης: Ελεύθερος;

Νίκος: Για πότε;

Διακοπή καπνίσματος


Μία από τις πρώτες μου δουλειές ήταν σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών να διδάσκω πληροφορική σε μικρά. Σαν φροντιστήριο ξένων γλωσσών ήταν γυναικοκρατούμενο. Πιο συγκεκριμένα 16 γυναίκες 4 άντρες. Έχουμε κανονίσει όλοι να βγούμε για την ονομαστική εορτή του διευθυντή. Η πρωταγωνίστρια της συγκεκριμένης ιστορίας, η Αλέκα, κάπνιζε πάντα στα διαλείμματα. Έχουμε καθίσει λοιπόν όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και περιμένουμε το φαγητό να έρθει. Η Αλέκα βγάζει ένα κομπολόι και αρχίζει να παίζει.

Νίκος: Αλέκα, έκοψες το κάπνισμα;

Αλέκα: Ναι. Εδώ και 2 μέρες.

Νίκος: Μπράβο!!!

 Μετά από 5 λεπτά η Αλέκα βγάζει ένα πακέτο με πουράκια και ανάβει ένα. Φυσικά δεν μπορούσα να αφήσω κάτι τέτοιο ασχολίαστο.

Νίκος: Καλά ρε Αλέκα, έκοψες το κάπνισμα και ξεκίνησες τα πουράκια. Αν κόψεις τα πουράκια τι θα κάνεις; Θα ξεκινήσεις τις πίπες;

Πετάγεται μια άλλη συνάδελφος.

Γιώτα: Όχι αν κόψει τα πουράκια θα ξεκινήσει τα τσιμπούκια.

Νίκος: Εγώ είπα πίπες και μερικές εδώ δαγκώθηκαν. Αν έλεγα τσιμπούκια θα γινόταν χαμός.

Αλέκα: Τι διαφορά έχουν τα πουράκια από τα τσιμπούκια;

Νίκος: Τι να σου πω. Δεν ξέρω. Εγώ και τα δύο από πάνω τα βλέπω.

Ο παππούς


Ο παππούς μου μας έχει αφήσει χρόνια. Παρόλο που ήταν φτωχός είχε πάντα καλή διάθεση και τις περισσότερες φορές πολλές ιστορίες να διηγηθεί.  Πάντα μας έφτιαχνε την διάθεση. Η γιαγιά χρόνια μόνη της, τον μνημονεύει κατά καιρούς και δεν είναι η μόνη. Από τον παππού πήρα την διάθεση πειράγματος. Σε μια συζήτηση λοιπόν που είχα με την γιαγιά κάτι της είπα για να την πειράξω. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι. Οπότε αναπολώντας τον παππού η γιαγιά μου λέει:

Γιαγιά: Νικολάκη μου, είσαι πειραχτήρι. Δεν του άφησες τίποτα του παππού.

Νίκος: Ούτε και αυτός.

(Αφιερωμένο στον άνθρωπο που δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Καλή αντάμωση παππού. Συνεχίζω για σένα.)

Διαφορά ώρας


Η φοιτητική ζωή είναι γεμάτη ωραίες αναμνήσεις. Σαν φοιτητής και μακριά από το σπίτι σου, σε θυμούνται συγγενείς που σε παίρνουν τηλέφωνο να δουν τι κάνεις. Σπούδασα στην Ουαλλία που η διαφορά ώρας με την Ελλάδα είναι 2 ώρες πίσω. Θυμάμαι λοιπόν ένα χαρακτηριστικό μεσημεριάτικο τηλεφώνημα της γιαγιάς μου.

Νίκος: Παρακαλώ;

Γιαγιά: Νίκο μου καλησπέρα. Τι κάνεις;

Νίκος: Καλά είμαι γιαγιά. Εσύ πως τα περνάς;

Γιαγιά: Όλα καλά. Όπως τα ξέρεις. Τι καιρό κάνει εκεί;

Νίκος: Βρέχει όπως συνήθως.

Γιαγιά: Τι ώρα είναι εκεί τώρα;

Νίκος: Εδώ γιαγιά είναι 3:30.

Γιαγιά: Α εδώ είναι 5:45

Η παραγγελία


Σε μία από τις εξορμήσεις με την μηχανή ο δρόμος μας έβγαλε σε μια περιοχή που λέγεται Άγρα στην Έδεσσα. Εκεί δίπλα σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο σταθμό τρένων υπάρχει ένα εστιατόριο κάτω από τεράστια δέντρα. Καθόμαστε λοιπόν με την παρέα και περιμένουμε τον σερβιτόρο να έρθει για παραγγελία. Έρχεται λοιπόν ένα παλικάρι γύρω στα 20.

Σερβιτόρος: Καλησπέρα. Τι θα πάρετε;

Πέτρος: Τι έχετε;

Σερβιτόρος: Από ψαρικά έχουμε καλαμαράκια, τσιπούρα, χταπόδι, γάβρο. Από κρεατικά έχουμε μπριζόλες χοιρινές, μοσχαρίσιες, σουβλάκια, μπιφτέκια, φιλέτο κοτόπουλο

Πέτρος: Ψαρονέφρι έχετε;

Σερβιτόρος: Όχι από ψαρικά μόνο ότι σας είπα.